Μπότσαρης Μάρκος (1790 – 1823): Περιώνυμος σουλιώτης αγωνιστής του 1821, αρχιστράτηγος Δυτικής Ελλάδας. Πήρε μέρος και διέπρεψε στους πολέμους εναντίον του Αλή Πασά των Ιωαννίνων και, μετά την κήρυξη της Επαναστάσεως, σε πολλές μάχες του Αγώνα.
| Πρώην Καζίνο | Νέα Χρήση / Σχέδιο | Κατάσταση | Έτος Μετατροπής |
|---|---|---|---|
| Ξάνθη Καζίνο & Resort | Δημοτικό Συνεδριακό & Πολιτιστικό Κέντρο | Σε μελέτη | 2025 (προβλεπόμενο) |
| Club Hotel Casino Loutra Xanthis | Θερμαϊκή Ιαματική & Wellness Δομή | Υπό ανακαίνιση | 2024 |
| Grand Casino Xanthi | Πολυχώρος Εμπορικών Καταστημάτων | Λειτουργεί | 2022 |
Σκοτώθηκε τη νύκτα της 8ης Αυγούστου 1823 στη θέση Κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου, στη διάρκεια αιφνιδιαστικής εφόδου εναντίον του τουρκικού στρατοπέδου.
| Τομέας | Εκτιμώμενη Ετήσια Ζημιά (σε εκατομμύρια €) | Σχόλιο |
|---|---|---|
| Φορολογικά Έσοδα Δήμου | 1.2 - 1.8 | Σημαντική μείωση για τον προϋπολογισμό |
| Τοπικοί Προμηθευτές | 0.8 - 1.2 | Προμήθεια τροφίμων, ποτών, καθαριστικών |
| Τουριστικά Έσοδα | 4.0 - 6.0 | Μείωση διανυκτερεύσεων και ξοδεμάτων |
| Συνεργαζόμενα Μεταφορικά | 0.3 - 0.5 | Ταξί, ενοικίαση αυτοκινήτων, εταιρείες λεωφορείων |
Η ωραιότερη κόρη του Ρόζα διετέλεσε Κυρία επί των Τιμών της Βασίλισσας Αμαλίας και κατόπιν παντρεύτηκε το στρατηγό Νικολ. Προσωπογραφία της βρίσκεται στην Πινακοθήκη των Καλλονών, στο Μόναχο. Μπουμπουλίνα Λασκαρίνα (1771 – 1825): Ηρωίδα της Ελληνικής Επαναστάσεως, το γένος Σταυριανού Πινότση, από την Ύδρα. Ήταν σύζυγος σε πρώτο γάμο του Δημητρίου Γιάννουζα και μετά το θάνατό του, σε δεύτερο γάμο, του σπετσιώτη Δημητρίου Μπούμπουλη.
Με το πλοίο της “Αγαμέμνων” και άλλα τρία πλοία πήρε μέρος σε πολλές μάχες του Αγώνα και διακρίθηκε τόσο στη θάλασσα όσο και στην ξηρά. Διέθεσε όλη σχεδόν τη μεγάλη περιουσία της για τις ανάγκες του Αγώνα.
Η κόρη της Ελένη Μπούμπουλη παντρεύτηκε τον Πάνο Κολοκοτρώνη, γιο του Γέρου του Μωρηά, και μετά το θάνατό του τον Θεοδωράκη Γρίβα. Μύκονος: Νησί των Κυκλάδων ανατολικά της Σύρου, με πρωτεύουσα την ομώνυμη κωμόπολη.
Έγραψε “Απομνημονεύματα”, που εκδόθηκαν αργότερα από τον Γιάννη Βλαχογιάννη, και το έργο “Οράματα και θάματα”, και τα δύο σε μία ιδιότυπη γλώσσα που εντυπωσιάζει με τον αυθορμητισμό και τη γνήσια λαϊκή υποδομή της. Με τις οδηγίες του Μακρυγιάννη ο Παναγιώτης Ζωγράφος ζωγράφισε τις περίφημες εικόνες του με τις μάχες του 1821. Μαραθών: Αρχαιότατος οικισμός (και σημερινή κωμόπολη) της Αττικής στα ΒΑ της Αθήνας, στην πεδιάδα του οποίου έγινε η περίφημη μάχη του 490 π.Χ. ανάμεσα στους Αθηναίους – και λίγους Πλαταιείς – υπό τον Μιλτιάδη και τους Πέρσες με αρχηγό τον Δάτιν, κατά την οποία οι πρώτοι κατήγαγαν αποφασιστική νίκη. Οι 192 νεκροί Αθηναίοι τάφηκαν σε τύμβο που σώζεται μέχρι σήμερα, ενώ οι νεκροί Πλαταιείς τάφηκαν λίγο παρακάτω.
Μαυρογένους Μαντώ (1796/97 – 1840): Ηρωίδα της Ελληνικής Επαναστάσεως, κόρη του σπαθαρίου (υπουργού των στρατιωτικών) στης Μολδαβίας Νικολάου Μαυρογένους. Με την έναρξη του Αγώνα εξόπλισε με έξοδά της δύο πλοία και πήρε μέρος σε πολλές μάχες και επιχειρήσεις. Απηύθυνε επίσης έκκληση στις Γαλλίδες γυναίκες ζητώντας τη συμπαράστασή τους στον αγώνα της Ελλάδας. Συνεργάστηκε με τον Δημήτριο Υψηλάντη, με τον οποίο συνδέθηκε με αισθηματικό δεσμό. Πρ’ όλον ότι μετά την Απελευθέρωση πήρε τμηματικά το βαθμό του υποστράτηγου, πέθανε μετά από λίγα χρόνια πάμπτωχη στην Πάρο.
Αλέξανδρος Γ’ ο Μέγας (356-323 π.Χ.): Βασιλιάς της Μακεδονίας, γιος του Φιλίππου Β’ και της Ολυμπιάδος, ένας από τους μεγαλύτερους στρατηλάτες και εκπολιτιστές όλων των εποχών. Με συνεχείς εκστρατείες έφθασε το κράτος του μέχρι το Δούναβη προς βορράν, και με την εκστρατεία του στην Ασία, ως αρχιστράτηγος των Ελλήνων, κατέλυσε την Περσική Αυτοκρατορία (με τις τρεις αποφασιστικές μάχες Γρανικού, Ισσού και Γαυγαμήλων) και έφθασε μέχρι τις Ινδίες και τις παρυφές του τότε γνωστού κόσμου. Πέθανε νεότατος στη cas casino mont parnes teleferik Βαβυλώνα από πυρετό, ενώ ετοίμαζε τα σχέδιά του για μια καινούργια εκστρατεία. Η πορεία του Αλεξάνδρου επέβαλε το ελληνικό πνεύμα, άμεσα ή έμμεσα, σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο, καλλιέργησε τον οικουμενισμό και συνέτεινε στην ανάπτυξη του εμπορίου και της επικοινωνίας. Μέσ(σ)η: Χωριό της επαρχίας Κομοτηνής του νομού Ροδόπης στα ΝΔ της Κομοτηνής από την οποία απέχει 28 χλμ. Είναι ορεινό νησί με θαυμάσιο κλίμα και υπέδαφος πλούσιο σε μεταλλεύματα.
Έχει επίσης μεγάλη τουριστική κίνηση, για την οποία είναι διεθνώς γνωστή (περίφημοι σε όλο τον κόσμο είναι οι ανεμόμυλοι της).
Μετά την απελευθέρωση αντιπολιτεύτηκε τον Καποδίστρια και αργότερα έγινε Γενικός Επιθεωρητής του Στόλου (1833) και Σύμβουλος της Επικρατείας (1834). Μιλτιάδης (554-489 π.Χ.): Περίφημος Αθηναίος στρατηγός, νικητής της Μάχης του Μαραθώνος εναντίον των Περσών (490 π.Χ.), χάρη στο μεγαλοφυές στρατηγικό του σχέδιο. Αργότερα ηττήθηκε από τους Παρίους και καταδικάστηκε από τους συμπατριώτες του σε βαρύ πρόστιμο. Επειδή δεν μπόρεσε να το πληρώσει, οδηγήθηκε στη φυλακή, όπου και πέθανε. Το πρόστιμο πλήρωσε αργότερα ο γιος του Κίμων και με την πάροδο του χρόνου η μνήμη του Μιλτιάδου αποκαταστάθηκε. Το νησί είχε επώνυμο ήρωα του τον Μύκονον και αποικίστηκε αρχικά από Κάρες, Φοίνικες και Λυδούς, ενώ αργότερα ήλθαν οι Ίωνες. Στους ιστορικούς χρόνους δεν αναφέρεται συχνά, αλλά γενικά ακολούθησε τις τύχες των υπολοίπων Κυκλάδων μέχρι τη ρωμαιοκρατία και τους βυζαντινούς χρόνους. Κατά τη Φραγκοκρατία κυριάρχησε αρχικά ο βενετικός οίκος των Γκίζι και κατόπιν το κυβερνούσε βενετός προβλεπτής (proveditore).
Οι εκθέσεις της Ομάδας το 1917, το 1918 και το 1928 έφεραν την αύρα της γαλλικής ζωγραφικής στον ελλαδικό χώρο. Το 1923, ο Νίκος Λύτρας ήταν συνυποψήφιος με τον Κωνσταντίνο Παρθένη για την έδρα ζωγραφικής της Σχολής Καλών Τεχνών. Τελικά την έδρα την κέρδισε ο Λύτρας, με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί ότι, μιας και ήταν γιος του Νικηφόρου Λύτρα, εκπροσωπούσε την ξεπερασμένη Σχολή του Μονάχου[7]. Εντούτοις σύγχρονοι τεχνοκριτικοί θεωρούν ότι ο Νικόλαος Λύτρας όχι μόνο δεν εξέφραζε τον ακαδημαϊκό ρεαλισμό του 19ου αιώνα, αλλά ήταν πιο μοντέρνος και από τον συνυποψήφιό του Παρθένη. Στα λίγα χρόνια που δίδαξε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, κατάφερε να αλλάξει τη δομή και το ρόλο των εργαστηρίων, που αποτελούσαν πλέον αυτοτελείς εκπαιδευτικές μονάδες με υπεύθυνο έναν καλλιτέχνη-καθηγητή.
Κυρίως όμως, πρόλαβε να εισαγάγει στη σχολή τα νέα ρεύματα, καθώς και μια νέα οπτική της τέχνης και της διδασκαλίας της. Γενικότερα, ο Νικόλαος Λύτρας, με την ιδιαίτερη τεχνοτροπία του σε σχέση με το χρώμα, εισήγαγε στην Ελλάδα τον εξπρεσιονισμό. Τα φωτεινά τοπία και οι προσωπογραφίες του με τις αδρές πινελιές, έργα για τα οποία δέχτηκε σκληρή πολεμική από τους υποστηρικτές της ρεαλιστικής σχολής, δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα έργα αντίστοιχων Ευρωπαίων εξπρεσιονιστών. Άλλοι πάλι βρίσκουν πως το έργο του στέκεται πιο κοντά στο μεταϊμπρεσιονιστικό έργο του Πωλ Σεζάν. Δυστυχώς για τον ζωγράφο, πέθανε νέος από φυματίωση και η αναγνώριση του πρωτοποριακού του έργου άργησε να έλθει.
Σήμερα όμως θεωρείται ένας από τους κύριους ανανεωτές της ελληνικής ζωγραφικής. Μετά τον θάνατό του, διοργανώθηκαν αναδρομικές εκθέσεις του έργου του στο Ζάππειο το 1929, στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1936 και στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας το 2008. Μακρυγιάννης Ιωάννης (1797-1864): Περιώνυμος αγωνιστής του 1821 και πολιτικός, διάσημος για τον ηρωισμό του (Πελοπόννησος, Αττική κ.α.). Το οικογενειακό του όνομα ήταν Τριανταφύλλου, αλλά πήρε το προσωνύμιο Μακρυγιάννης εξαιτίας του ύψους του. Επί Όθωνος ήταν από τους ηγέτες του αγώνα για την παραχώρηση Συντάγματος, που κατέληξε στην εξέγερση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843. Το 1537 καταλήφθηκε από τον Χαϊρεντίν Βαρβαρόσα, με τον οποίο αρχίζει η Τουρκοκρατία. Πήρε μέρος στην Επανάσταση του 1821 και ανέδειξε τη μεγάλη ηρωίδα Μαντώ Μαυρογένους. Το 1829 αποτέλεσε μέρος του νέου Ελληνικού Κράτους.
Μούδρος: Παράλια κωμόπολη της Λήμνου στον ομώνυμο όρμο, μεγάλη ναυτική βάση κατά τον Α’ Βαλκανικό και τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκεί υπογράφηκε η ανακωχή ανάμεσα στις Δυνάμεις της Αντάντ και την ηττημένη Οθωμανική Αυτοκρατορία (Οκτώβριος 1918). Μουρούζης: Επώνυμο μεγάλης Φαναριώτικης οικογένειας, που οι ρίζες της cas paichnidia kazino el φθάνουν στους βυζαντινούς χρόνους. Πολλά μέλη της διέπρεψαν στη νεότερη εποχή, ιδιώς ως Δραγουμάνοι του Στόλου ή ως Μεγάλοι Διερμηνείς της Οθωμανικής Αυλής, καθώς και ως διπλωμάτες. Ανάμεσα σ’ αυτούς διακρίνονται οι : Αλέξανδρος (1760 – 1816), Κωνσταντίνος (1740 – 1788), Δημήτριος (1768 -1812), Κωνσταντίνος (1787 – 1821), Νικόλαος (1789 – 1821),Αλέξανδρος (1816 – 1873), Κωνσταντίνος (1821 – 1876), Γεώργιος (1863 – 1957) κ.α. Στην πόλη της Μυκόνου υπάρχει μικρό λαογραφικό και ναυτικό μουσείο και βέβαια το αρχαιολογικό μουσείο με πλούσια ευρήματα. Μυστράς: Περίλαμπρη μεσαιωνική βυζαντινή πολιτεία στους ανατολικούς πρόποδες του Ταϋγέτου, 6 χλμ.
Βρίσκεται κοντά στη θάλασσα, ΝΑ της λίμνης Βιστωνίδας. Μεσολόγγι(ον): Πόλη της δυτικής Στερεάς Ελλάδας, πρωτεύουσα του νομού Αιτωλοακαρνανίας, κτισμένη στην όχθη της ομώνυμης χιλιοτραγουδισμένης (στην κυριολεξία) λιμνοθάλασσας. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας είχε αναπτυχθεί σημαντικά και διέθετε ναυπηγεία, ανώτερες σχολές και άλλα ιδρύματα. Η πόλη του Μεσολογγίου είναι περιώνυμη για τις δύο πολιορκίες της από τους Τούρκους στη διάρκεια της Επαναστάσεως του 1821 (πρώτη πολιορκία το 1822 και δεύτερη πολιορκία 1824-26), και για την περίφημη Έξοδο των πολιορκημένων τη νύκτα προς την Κυριακή των Βαΐων 10 Απριλίου 1826. Της απονεμήθηκε το 1937 ο τίτλος της “Ιεράς Πόλεως”.
Κάθε χρόνο την Κυριακή των Βαΐων γίνονται γιορτές στον Κήπο των Ηρώων, όπου βρίσκονται οι τάφοι Ελλήνων και Φιλελλήνων που πολέμησαν εκεί. Μεσσηνία: Περιοχή της ΝΔ Πελοποννήσου, όπου ο ομώνυμος νομός με πρωτεύουσα την Καλαμάτα. Περίφημοι είναι οι τρεις Μεσσηνιακοί Πόλεμοι ανάμεσα στους Μεσσηνίους και τους Σπαρτιάτες, που διήρκεσαν από τον 8ο έως τον 5ο αι. π.Χ. Μεγάλη ήταν και η συμβολή της Μεσσηνίας στην Επανάσταση του 1821.
Σώζονται πολλές αρχαιότητες όλων των ιστορικών περιόδων της (Πύλος – Ναυαρίνο, Μεσσήνη και Ιθώμη, Ανάκτορο του Νέστορος, Μεθώνη, Κορώνη κ.α.). Μιαούλης Ανδρέας (1769-1835): Περιώνυμος ναύαρχος, αγωνιστής του 1821, από την Ύδρα. Έμπορος αρχικά, διέσπασε επανειλημμένα το ναυτικό αποκλεισμό, που επιβλήθηκε από τους Άγγλους εναντίον του Ναπολέοντος. Στη διάρκεια της Επαναστάσεως ήταν επίσημα αρχηγός της υδραίικης μοίρας και σιωπηρώς αρχηγός όλων των ελληνικών ναυτικών δυνάμεων. Είχε πολλές και εντυπωσιακές νίκες εναντίων των Τούρκων (Κορινθιακός Κόλπος, Αργολικός Κόλπος, Ψαρά, Χίος, Γέροντας, Μεσολόγγι κ.α.). Ερειπωμένη σήμερα, ήταν κατά το 14ο – 15ο αι. έδρα Δεσποτάτου με ηγεμόνες Καντακουζηνούς αρχικά και Παλαιολόγους κατόπιν, στην εποχή των οποίων ήταν μεγάλο πολιτικό και πνευματικό κέντρο με προσωπικότητες όπως ο Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων, ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, Κυριάκος ο Αγκωνίτης κ.α. Η ερείπωσή του άρχισε μετά το 1825. Σώζονται πολλές βυζαντινές εκκλησίες (Παναγία η Οδηγήτρια, Περίβλεπος, Παντάνασσα, Άγιος Δημήτριος, που ήταν η μητρόπολη), το κάστρο του Βελλαρδουΐνου (13ος αι.