Από τα χέρια της έχω φάει την πιο νόστιμη τυροπιτά που έχω φάει ποτέ.Μαζί με το ηλικιωμένο ζευγάρι στο σπίτι έμενε η κόρη τους και τα δυο εγγονάκια τους. Η evelina ήταν χωρισμένη, τραγουδίστρια στην όπερα της σοφίας, συχνά ταξίδευε σε όλη την Ευρώπη για παραστάσεις. Αυτή ήταν και η αιτία που πήγα για πρώτη φορά σε όπερα και πραγματικά αν και δεν το περίμενα μου άρεσε πολύ και πήγα αρκετές φορές από τότε.Στις αρχές της δεκαετίας του 80 o Κλέων είχε μπει σε ένα μεγάλο δίλημμα.
Έπρεπε να αποφασίσει για το αν επιστρέψει ή όχι στην Ελλάδα . Η πρώτη του γυναίκα το επιθυμούσε και του το ζητούσε ,αυτός δεν ήξερε τι να κάνει ,η μισή του καρδιά ήταν στην Ελλάδα και η άλλη μισή στην Βουλγαρία .Κάποιες φορές μετάνιωνε μου έλεγε για την απόφαση που πήρε , αλλά βαθιά μέσα του πίστευε ότι έπραξε τελικά το σωστό.Τον Κλέων συχνά τον έπαιρνα και κάναμε βόλτες στην πόλη ,πηγαίναμε για φαγητό και cas kazino flamingo geygeli τον καλούσα στο σπίτι μαζί με φίλους πράγμα που όπως μου έλεγε του έδινε μεγάλη χαρά. Μας έλεγε ιστορίες από τον πόλεμο , το πώς ήταν τα χρόνια του κομουνισμού στην Βουλγαρία και για το πώς κατάφερε να προσαρμοστεί , απολάμβανε να μας ακούει να του λέμε και εμείς τις δικές μας ιστορίες , να μιλάμε για γκόμενες για ποδόσφαιρο ,ενώ δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί συνεχεία αποκαλούσε ο ένας τον άλλον μαλάκα.Μερόνυχτα επί μήνες καθόμουν και διάβαζα τα απομνημονεύματα του ,και μέσα από τα γραφομενα του αλλά και από αφηγήσεις δικές του αλλά και του παππού μου προσπαθούσα να «ζήσω» ίσως την πιο μαύρη σελίδα της ελληνικής ιστορίας.Ο ψηλός ( τον αποκαλούσαμε έτσι γιατί μας έριχνε όλους ένα κεφάλι) ήταν ο μόνος άντρας που έκλαψε όταν έφυγα από την Σόφια , «μου έδωσες ζωή όλα αυτά τα χρόνια» μου είπε όταν με αγκάλιαζε δακρυσμένος μια μέρα πριν φύγω οριστικά από την Βουλγαρία.Συνεχίζοντας την περιπλάνηση μου στην πόλη βγαίνω μπροστά στο κοινοβούλιο και από κει με κατεύθυνση την εκκλησία Alexandernevski κάνω μια στάση στο πάρκο των καλλιτεχνών το οποίο είναι σαν ένα μικρό υπαίθριο μοναστηράκι .Έφαγα καμιά ώρα ψάχνοντας κάνα ενδιαφέρον νόμισμα στους πάγκους και από κει κατευθύνθηκα λίγα μέτρα ποιο πέρα στο σημαντικότερο μνημείο της πόλης.Η εκκλησία είναι χτισμένη πριν από περίπου εκατό χρόνια και είναι αφιερωμένη στο ρώσο άγιο aleksandernevski.
Είναι εντυπωσιακός εξωτερικά με τον χρυσό θόλο και το πανύψηλο καμπαναριό να δεσπόζει ενώ δέος σε πιάνει στο εσωτερικό του με τις εκπληκτικές αγιογραφίες .Είναι τεράστιος σε μέγεθος μιας και μπορεί να χωρέσει πάνω από 5000 άτομα .Ανάβω ένα κεράκι κάθομαι σε απόλυτη ηρεμία για καμιά ώρα βυθισμένος στις σκέψεις μου έως ότου μπαίνουν δυο γκρουπ ελλήνων τουριστών και η γαλήνια ατμόσφαιρα πάει περίπατο.Βγαίνοντας από τον ναό συνεχίζω να περπατάω με κατεύθυνση το πανεπιστήμιο , το κρύο άρχιζε να γίνεται και πάλι τσουχτερό ,βλέποντας λίγο πιο κάτω κάπου να δείχνει ότι η θερμοκρασία ήταν 2 βαθμοί σκέφτηκα μέσα μου ότι άρχισα να γερνάω μιας και έχω νοιώσει μέχρι και -20 στην συγκεκριμένη πόλη χωρίς να κρυώνω έτσι.Το πανεπιστήμιο Kliment Ohridski είναι το μεγαλύτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα της χώρας .Το κεντρικό κτίριο στο οποίο στεγάζεται είναι ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα χτισμένο γύρω στο 1890.Διαθετει την μεγαλύτερη και πληρέστερη βιβλιοθήκη στην Βουλγαρία .Λόγω το ότι ήταν Κυριακή όλες οι κεντρικές είσοδοι ήταν κλειστές γι αυτό και πήγα από την πίσω πόρτα όπου παρακαλώντας τον κλητήρα κατάφερα να μπω στο κτίριο.Τέσσερα πανέμορφα χρόνια έχω περάσει εκεί μέσα ,όμορφες αναμνήσεις έρχονται στο μυαλό μου ,αγαπημένα φοιτητικά χρόνια ,με τις δυσκολίες τους βέβαια αλλά που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένα στην μνήμη σου.Το εσωτερικό του πανεπιστήμιου σε προδιαθέτει πραγματικά ότι βρίσκεσαι σε ναό της μάθησης ενώ βλέποντας την καθαριότητα και την τάξη που επικρατεί σε όλους τους χώρους σε πιάνει μελαγχολία για την κατάσταση που συναντάμε στα ελληνικά .Στα βουλγαρικά πανεπιστήμια λέξεις όπως κομματικές οργανώσεις ,αφισοκολλήσεις ,απεργίες ,καταλήψεις είναι άγνωστες .Επειδή όταν έφυγα από εκεί συνέχισα στο αριστοτέλειο είδα δυστυχώς σε ορισμένους τομείς μεγάλες διάφορες.Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα που αντιμετώπιζε εκείνη την εποχή και χαλούσε την εικόνα του κατά τα αλλά αξιοζήλευτου σε ορισμένους τομείς εκπαιδευτικού συστήματος ήταν η διαφθορά ορισμένων υπάλληλων και καθηγητών.Το συγκεκριμένο πρόβλημα βέβαια δεν το συναντούσες μόνο στα πανεπιστήμια αλλά μάστιζε και μαστίζει έως και σήμερα την βουλγάρικη κοινωνία.
Δημόσιοι υπάλληλοι που σου ζητούσαν μια κουτά τσιγάρα για να σου κάνουν την δουλεία , καθηγητές που στη θεά του «πράσινου» τους έπιανε ρίγος συγκίνησης , αστυνομικοί που μόλις έβλεπαν ξένους είτε σε αυτοκίνητο είτε πεζούς προφασίζονταν χίλια δυο ώστε να πεις την μαγική κουβέντα «ποσά θες για να φύγω» και όλα αυτά μόνο όσο αφορά την καθημερινότητα μας σαν φοιτητές ,δεν μιλάμε για την διαφθορά στην δικαιοσύνη και την πολιτική ζωή της χώρας.
| Ηλικιακή Ομάδα | Δημοφιλέστερο Ποτό | Δημοφιλέστερο Σνακ | Ώρα κατανάλωσης |
|---|---|---|---|
| 21-30 | Μπύρα/Κόκτειλ | Τσιπς/Ξηροί καρποί | Απόγευμα/Βράδυ |
| 31-45 | Ουίσκι/Κονιάκ | Σάντουιτς | Βράδυ |
| 46-60 | Κονιάκ/Κόκτειλ χωρίς αλκοόλ | Πιάτα κουζίνας | Οποιαδήποτε |
| 60+ | Καφές/Χυμός | Παστέλι/Κέικ | Πρωί/Απόγευμα |
Τώρα θα μου πει κάποιος, και σιγά τι μας λες τώρα, όλα αυτά συμβαίνουν και εδώ απλός το «τίμημα» είναι μεγαλύτερο από μια κουτά τσιγάρα ή ένα πράσινο χαρτονόμισμα .Φυσικά και συμφωνώ , απλώς ήταν τόσο, μα τόσο προκλητικά φανερά όλα που πραγματικά σε εξόργιζαν.Η Βουλγαρία με σχετικά ήρεμο τρόπο cas tziros kazino ellada το 1989 πέρασε από τον κομουνισμό στην νέα εποχή με όνειρα και φιλοδοξίες για ένα καλύτερο αύριο.
Τα πρώτα χρόνια ήταν τα πρώτα βήματα προσαρμογής στα νέα δεδομένα ,οι βούλγαροι ήταν ενθουσιασμένοι ,ένοιωθαν σαν κάποιος να του έλυσε την σφιχτή γραβάτα που τους έπνιγε τον λαιμό σαν κάποιος να τους ξέσφιξε την σφιχτή ζώνη και επιτέλους ανέπνεαν ελεύθερα.Εκείνα τα χρόνια όμως έκανε δειλά δειλά την εμφάνιση του και το οργανωμένο έγκλημα που έμελλε να παίξει και να παίζει σημαντικά ρόλο έως και σήμερα στην πορεία της χώρας την τελευταία εικοσαετία. Πρώην στρατιωτικοί ,πρώην ηγετικά στελέχη του κομουνιστικού καθεστώτος ,πρώην παλαιστές και αθλητές της άρσης βαρών μαζί με μια στρατιά από ανεγκέφαλους φουσκωτούς κατάφεραν να δημιουργήσουν ίσως μια από τις πιο καλά οργανωμένες εγκληματικές οργανώσειςΠρωτοεμφανίστηκαν σαν εταιρίες σεκιουριτι που με το έτσι θέλω σε υποχρέωναν να ασφαλίσεις το αυτοκίνητο σου, το μαγαζί σου ,την επιχείρηση σου .
Από τα χέρια της έχω φάει την πιο νόστιμη τυροπιτά που έχω φάει ποτέ.Μαζί με το ηλικιωμένο ζευγάρι στο σπίτι έμενε η κόρη τους και τα δυο εγγονάκια τους. Η evelina ήταν χωρισμένη, τραγουδίστρια στην όπερα της σοφίας, συχνά ταξίδευε σε όλη την Ευρώπη για παραστάσεις. Αυτή ήταν και η αιτία που πήγα για πρώτη φορά σε όπερα και πραγματικά αν και δεν το περίμενα μου άρεσε πολύ και πήγα αρκετές φορές από τότε.Στις αρχές της δεκαετίας του 80 o Κλέων είχε μπει σε ένα μεγάλο δίλημμα. Έπρεπε να αποφασίσει για το αν επιστρέψει ή όχι στην Ελλάδα . Η πρώτη του γυναίκα το επιθυμούσε και του το ζητούσε ,αυτός δεν ήξερε τι να κάνει ,η μισή του καρδιά ήταν στην Ελλάδα και η άλλη μισή στην Βουλγαρία .Κάποιες φορές μετάνιωνε μου έλεγε για την απόφαση που πήρε , αλλά βαθιά μέσα του πίστευε ότι έπραξε τελικά το σωστό.Τον Κλέων συχνά τον έπαιρνα και κάναμε βόλτες στην πόλη ,πηγαίναμε για φαγητό και cas kazino flamingo geygeli τον καλούσα στο σπίτι μαζί με φίλους πράγμα που όπως μου έλεγε του έδινε μεγάλη χαρά.
Μας έλεγε ιστορίες από τον πόλεμο , το πώς ήταν τα χρόνια του κομουνισμού στην Βουλγαρία και για το πώς κατάφερε να προσαρμοστεί , απολάμβανε να μας ακούει να του λέμε και εμείς τις δικές μας ιστορίες , να μιλάμε για γκόμενες για ποδόσφαιρο ,ενώ δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί συνεχεία αποκαλούσε ο ένας τον άλλον μαλάκα.Μερόνυχτα επί μήνες καθόμουν και διάβαζα τα απομνημονεύματα του ,και μέσα από τα γραφομενα του αλλά και από αφηγήσεις δικές του αλλά και του παππού μου προσπαθούσα να «ζήσω» ίσως την πιο μαύρη σελίδα της ελληνικής ιστορίας.Ο ψηλός ( τον αποκαλούσαμε έτσι γιατί μας έριχνε όλους ένα κεφάλι) ήταν ο μόνος άντρας που έκλαψε όταν έφυγα από την Σόφια , «μου έδωσες ζωή όλα αυτά τα χρόνια» μου είπε όταν με αγκάλιαζε δακρυσμένος μια μέρα πριν φύγω οριστικά από την Βουλγαρία.Συνεχίζοντας την περιπλάνηση μου στην πόλη βγαίνω μπροστά στο κοινοβούλιο και από κει με κατεύθυνση την εκκλησία Alexandernevski κάνω μια στάση στο πάρκο των καλλιτεχνών το οποίο είναι σαν ένα μικρό υπαίθριο μοναστηράκι .Έφαγα καμιά ώρα ψάχνοντας κάνα ενδιαφέρον νόμισμα στους πάγκους και από κει κατευθύνθηκα λίγα μέτρα ποιο πέρα στο σημαντικότερο μνημείο της πόλης.Η εκκλησία είναι χτισμένη πριν από περίπου εκατό χρόνια και είναι αφιερωμένη στο ρώσο άγιο aleksandernevski. Είναι εντυπωσιακός εξωτερικά με τον χρυσό θόλο και το πανύψηλο καμπαναριό να δεσπόζει ενώ δέος σε πιάνει στο εσωτερικό του με τις εκπληκτικές αγιογραφίες .Είναι τεράστιος σε μέγεθος μιας και μπορεί να χωρέσει πάνω από 5000 άτομα .Ανάβω ένα κεράκι κάθομαι σε απόλυτη ηρεμία για καμιά ώρα βυθισμένος στις σκέψεις μου έως ότου μπαίνουν δυο γκρουπ ελλήνων τουριστών και η γαλήνια ατμόσφαιρα πάει περίπατο.Βγαίνοντας από τον ναό συνεχίζω να περπατάω με κατεύθυνση το πανεπιστήμιο , το κρύο άρχιζε να γίνεται και πάλι τσουχτερό ,βλέποντας λίγο πιο κάτω κάπου να δείχνει ότι η θερμοκρασία ήταν 2 βαθμοί σκέφτηκα μέσα μου ότι άρχισα να γερνάω μιας και έχω νοιώσει μέχρι και -20 στην συγκεκριμένη πόλη χωρίς να κρυώνω έτσι.Το πανεπιστήμιο Kliment Ohridski είναι το μεγαλύτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα της χώρας .Το κεντρικό κτίριο στο οποίο στεγάζεται είναι ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα χτισμένο γύρω στο 1890.Διαθετει την μεγαλύτερη και πληρέστερη βιβλιοθήκη στην Βουλγαρία .Λόγω το ότι ήταν Κυριακή όλες οι κεντρικές είσοδοι ήταν κλειστές γι αυτό και πήγα από την πίσω πόρτα όπου παρακαλώντας τον κλητήρα κατάφερα να μπω στο κτίριο.Τέσσερα πανέμορφα χρόνια έχω περάσει εκεί μέσα ,όμορφες αναμνήσεις έρχονται στο μυαλό μου ,αγαπημένα φοιτητικά χρόνια ,με τις δυσκολίες τους βέβαια αλλά που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένα στην μνήμη σου.Το εσωτερικό του πανεπιστήμιου σε προδιαθέτει πραγματικά ότι βρίσκεσαι σε ναό της μάθησης ενώ βλέποντας την καθαριότητα και την τάξη που επικρατεί σε όλους τους χώρους σε πιάνει μελαγχολία για την κατάσταση που συναντάμε στα ελληνικά .Στα βουλγαρικά πανεπιστήμια λέξεις όπως κομματικές οργανώσεις ,αφισοκολλήσεις ,απεργίες ,καταλήψεις είναι άγνωστες .Επειδή όταν έφυγα από εκεί συνέχισα στο αριστοτέλειο είδα δυστυχώς σε ορισμένους τομείς μεγάλες διάφορες.Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα που αντιμετώπιζε εκείνη την εποχή και χαλούσε την εικόνα του κατά τα αλλά αξιοζήλευτου σε ορισμένους τομείς εκπαιδευτικού συστήματος ήταν η διαφθορά ορισμένων υπάλληλων και καθηγητών.Το συγκεκριμένο πρόβλημα βέβαια δεν το συναντούσες μόνο στα πανεπιστήμια αλλά μάστιζε και μαστίζει έως και σήμερα την βουλγάρικη κοινωνία. Δημόσιοι υπάλληλοι που σου ζητούσαν μια κουτά τσιγάρα για να σου κάνουν την δουλεία , καθηγητές που στη θεά του «πράσινου» τους έπιανε ρίγος συγκίνησης , αστυνομικοί που μόλις έβλεπαν ξένους είτε σε αυτοκίνητο είτε πεζούς προφασίζονταν χίλια δυο ώστε να πεις την μαγική κουβέντα «ποσά θες για να φύγω» και όλα αυτά μόνο όσο αφορά την καθημερινότητα μας σαν φοιτητές ,δεν μιλάμε για την διαφθορά στην δικαιοσύνη και την πολιτική ζωή της χώρας. Τώρα θα μου πει κάποιος, και σιγά τι μας λες τώρα, όλα αυτά συμβαίνουν και εδώ απλός το «τίμημα» είναι μεγαλύτερο από μια κουτά τσιγάρα ή ένα πράσινο χαρτονόμισμα .Φυσικά και συμφωνώ , απλώς ήταν τόσο, μα τόσο προκλητικά φανερά όλα που πραγματικά σε εξόργιζαν.Η Βουλγαρία με σχετικά ήρεμο τρόπο cas tziros kazino ellada το 1989 πέρασε από τον κομουνισμό στην νέα εποχή με όνειρα και φιλοδοξίες για ένα καλύτερο αύριο. Τα πρώτα χρόνια ήταν τα πρώτα βήματα προσαρμογής στα νέα δεδομένα ,οι βούλγαροι ήταν ενθουσιασμένοι ,ένοιωθαν σαν κάποιος να του έλυσε την σφιχτή γραβάτα που τους έπνιγε τον λαιμό σαν κάποιος να τους ξέσφιξε την σφιχτή ζώνη και επιτέλους ανέπνεαν ελεύθερα.Εκείνα τα χρόνια όμως έκανε δειλά δειλά την εμφάνιση του και το οργανωμένο έγκλημα που έμελλε να παίξει και να παίζει σημαντικά ρόλο έως και σήμερα στην πορεία της χώρας την τελευταία εικοσαετία. Θυμάμαι τον φίλο μου τον Νικόλα ,δεν πρόλαβε να το χαρεί ο κακομοίρης το αυτοκίνητο του .Δυο ώρες είχε που γύρισε από την μάντρα και ένα τύπος του τηλεφωνεί στο σπίτι και του λέει με αυστηρό τρόπο ότι πρέπει να ασφαλίσει το αυτοκίνητο στην εταιρία που αντιπροσώπευε .Αυτός αρνήθηκε με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο του να κάνει φτερά σε δυο μέρες ,συνηθης πρακτική για οποίον αρνιόταν .Επίσης ένα πατριωτάκι είχε την φαεινή ιδέα να ανοίξει παπουτσαδικο στην Σόφια ,δυο φορές, είδε το μαγαζί του να γίνεται λαμπογυαλο , νύχτα έφυγε ο κυρ Μπάμπης μετρώντας μόνο ζημίες από το εγχείρημα του.Έλεγχαν τα πάντα σε τέτοιο βαθμό ώστε και η ιδιωτική γραμμή λεωφορείου για Ελλάδα γινόταν με συνοδεία μπράβων .Η μεγαλύτερη εταιρία και αυτή που με το καιρό επικράτησε ήταν η vis και αργότερα η vis 2.Οταν το 2005 δολοφονήθηκε ο ιδρυτής της vis όλη η πόλη είχε γεμίσει κηδειοχαρτα με την φάτσα του ακόμα και έξω από τα νυχτερινά κέντρα .Τους τύπους αυτούς τους ξεχώριζες ,κυκλοφορούσαν τα καλύτερα αυτοκίνητα ,η σωματική τους διάπλαση θύμισε μποντι μπιλντερς ,ενώ όλοι είχαν ξυρισμένα τα κεφάλια τους.
| Τύπος εκδήλωσης | Ελάχιστη ηλικία συμμετοχής | Μέση ηλικία συμμετοχών | Δημοφιλές σε ηλικία |
|---|---|---|---|
| Πόκερ Τουρνουά | 21 | 35 | 25-45 |
| Μπάκαρα Νάιτ | 21 | 50 | 40-65 |
| Slot Tournament | 18 (σε συγκεκριμένα) | 28 | 21-40 |
Έκαναν ότι ήθελαν και δεν τους έλεγχε κανένας, δυο φορές είχα δει να πλακώνουν αστυνομικούς που τόλμησαν να το επιχειρήσουν.Πλέον στα σημερινά χρόνια είναι οργανωμένοι πίσω από μεγάλες επιχειρήσεις με τεραστία οικονομικά συμφέροντα ενώ η διαπλοκή και η συνδιαλλαγή με την πολιτική εξουσία έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος πραγματικά κυβερνάει.Βγαίνοντας από το πανεπιστήμιο και αφού ευχαρίστησα τον ευγενικότατο κλητήρα κατευθύνθηκα προς το πάρκο που βρίσκεται απέναντι από το πανεπιστήμιο και είναι το μεγαλύτερο της πόλης .Ο δρόμος που περνάει μπροστά από το πάρκο και τώρα ονομάζεται tsarigradskoshoseείναι αυτός που ενώνει την πόλη με πολλές από τις συνοικίες της όπως η slatina,το mladost ,το iskar ,ενώ είναι και ο δρόμος (ότι καλύτερο έχει να επιδείξει η Βουλγαρία από οδικό δίκτυο) που σε οδηγεί στο plovdiv .Το συγκεκριμένο πάρκο είναι τεράστιο σε μέγεθος και ίσως πιο σωστό είναι να το χαρακτηρίσεις δάσος μιας και η έκταση που καταλαμβάνει και η πυκνή βλάστηση που έχει πιο πολύ εκεί σε παραπεμπτει .Το πρώτο πράγμα που βλέπεις κατά την είσοδο σου στο χώρο είναι το μνημείο που είναι αφιερωμένο στο σοβιετικό στρατό…. …παλιές δοξασμένες εποχές .Για να συνεχίσεις στο υπόλοιπο του πάρκου που είναι και το μεγαλύτερο μέρος περνάς μια γεφυρουρα , την orlovmostπου έχει σαν χαρακτηριστικό τους τέσσερις αετους,δυο από κάθε πλευρά του δρόμου.
| Ηλικιακή ομάδα | Ποσοστό πελατών (%) | Προτιμώμενες δραστηριότητες |
|---|---|---|
| 21-30 | 25 | Ηλεκτρονικές μηχανές, μπαρ |
| 31-45 | 40 | Ρουλέτα, πόκερ |
| 46-60 | 30 | Μπάκαρα, τραπέζια |
| 60+ | 5 | Τυχερά παιχνίδια χαμηλού κινδύνου |
Αφού περάσεις την γέφυρα των αετών και μπεις στο χώρο πρασίνου συναντάς μια πολύ όμορφη λιμνούλα και από πίσω ακριβώς βρίσκεται το γήπεδο vasillevskiτο μεγαλύτερο της χώρας και έδρα της ομώνυμης ομάδας.
Στο συγκεκριμένο χώρο με απόσταση μόλις 500 μέτρων βρίσκεται και το γήπεδο της cska,της πάλαι ποτέ ομάδας του στρατού. Σο τέλος του γηπέδου της cskaκαι cas froytakia me 5 lepta προς τα πίσω το πράσινο τοπίο ξαναπαίρνει τη θέση του ενώ όσο μπαίνεις πιο βαθιά το πάρκο μετατρέπεται σε ένα πυκνό δάσος με πανέμορφες διαδρομές ,μαγευτικό οποία εποχή του χρόνου και να το επισκεφτείςΣτο γήπεδο της Levskiείχα πάει μια φορά στον αγώνα Ερυθρού Αστέρα-Γιουβέντους .
Πρώην στρατιωτικοί ,πρώην ηγετικά στελέχη του κομουνιστικού καθεστώτος ,πρώην παλαιστές και αθλητές της άρσης βαρών μαζί με μια στρατιά από ανεγκέφαλους φουσκωτούς κατάφεραν να δημιουργήσουν ίσως μια από τις πιο καλά οργανωμένες εγκληματικές οργανώσειςΠρωτοεμφανίστηκαν σαν εταιρίες σεκιουριτι που με το έτσι θέλω σε υποχρέωναν να ασφαλίσεις το αυτοκίνητο σου, το μαγαζί σου ,την επιχείρηση σου . Θυμάμαι τον φίλο μου τον Νικόλα ,δεν πρόλαβε να το χαρεί ο κακομοίρης το αυτοκίνητο του .Δυο ώρες είχε που γύρισε από την μάντρα και ένα τύπος του τηλεφωνεί στο σπίτι και του λέει με αυστηρό τρόπο ότι πρέπει να ασφαλίσει το αυτοκίνητο στην εταιρία που αντιπροσώπευε .Αυτός αρνήθηκε με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο του να κάνει φτερά σε δυο μέρες ,συνηθης πρακτική για οποίον αρνιόταν .Επίσης ένα πατριωτάκι είχε την φαεινή ιδέα να ανοίξει παπουτσαδικο στην Σόφια ,δυο φορές, είδε το μαγαζί του να γίνεται λαμπογυαλο , νύχτα έφυγε ο κυρ Μπάμπης μετρώντας μόνο ζημίες από το εγχείρημα του.Έλεγχαν τα πάντα σε τέτοιο βαθμό ώστε και η ιδιωτική γραμμή λεωφορείου για Ελλάδα γινόταν με συνοδεία μπράβων .Η μεγαλύτερη εταιρία και αυτή που με το καιρό επικράτησε ήταν η vis και αργότερα η vis 2.Οταν το 2005 δολοφονήθηκε ο ιδρυτής της vis όλη η πόλη είχε γεμίσει κηδειοχαρτα με την φάτσα του ακόμα και έξω από τα νυχτερινά κέντρα .Τους τύπους αυτούς τους ξεχώριζες ,κυκλοφορούσαν τα καλύτερα αυτοκίνητα ,η σωματική τους διάπλαση θύμισε μποντι μπιλντερς ,ενώ όλοι είχαν ξυρισμένα τα κεφάλια τους. Έκαναν ότι ήθελαν και δεν τους έλεγχε κανένας, δυο φορές είχα δει να πλακώνουν αστυνομικούς που τόλμησαν να το επιχειρήσουν.Πλέον στα σημερινά χρόνια είναι οργανωμένοι πίσω από μεγάλες επιχειρήσεις με τεραστία οικονομικά συμφέροντα ενώ η διαπλοκή και η συνδιαλλαγή με την πολιτική εξουσία έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος πραγματικά κυβερνάει.Βγαίνοντας από το πανεπιστήμιο και αφού ευχαρίστησα τον ευγενικότατο κλητήρα κατευθύνθηκα προς το πάρκο που βρίσκεται απέναντι από το πανεπιστήμιο και είναι το μεγαλύτερο της πόλης .Ο δρόμος που περνάει μπροστά από το πάρκο και τώρα ονομάζεται tsarigradskoshoseείναι αυτός που ενώνει την πόλη με πολλές από τις συνοικίες της όπως η slatina,το mladost ,το iskar ,ενώ είναι και ο δρόμος (ότι καλύτερο έχει να επιδείξει η Βουλγαρία από οδικό δίκτυο) που σε οδηγεί στο plovdiv .Το συγκεκριμένο πάρκο είναι τεράστιο σε μέγεθος και ίσως πιο σωστό είναι να το χαρακτηρίσεις δάσος μιας και η έκταση που καταλαμβάνει και η πυκνή βλάστηση που έχει πιο πολύ εκεί σε παραπεμπτει .Το πρώτο πράγμα που βλέπεις κατά την είσοδο σου στο χώρο είναι το μνημείο που είναι αφιερωμένο στο σοβιετικό στρατό…. …παλιές δοξασμένες εποχές .Για να συνεχίσεις στο υπόλοιπο του πάρκου που είναι και το μεγαλύτερο μέρος περνάς μια γεφυρουρα , την orlovmostπου έχει σαν χαρακτηριστικό τους τέσσερις αετους,δυο από κάθε πλευρά του δρόμου. Αφού περάσεις την γέφυρα των αετών και μπεις στο χώρο πρασίνου συναντάς μια πολύ όμορφη λιμνούλα και από πίσω ακριβώς βρίσκεται το γήπεδο vasillevskiτο μεγαλύτερο της χώρας και έδρα της ομώνυμης ομάδας.
Στο συγκεκριμένο χώρο με απόσταση μόλις 500 μέτρων βρίσκεται και το γήπεδο της cska,της πάλαι ποτέ ομάδας του στρατού. Σο τέλος του γηπέδου της cskaκαι cas froytakia me 5 lepta προς τα πίσω το πράσινο τοπίο ξαναπαίρνει τη θέση του ενώ όσο μπαίνεις πιο βαθιά το πάρκο μετατρέπεται σε ένα πυκνό δάσος με πανέμορφες διαδρομές ,μαγευτικό οποία εποχή του χρόνου και να το επισκεφτείςΣτο γήπεδο της Levskiείχα πάει μια φορά στον αγώνα Ερυθρού Αστέρα-Γιουβέντους . η έδρα της γιουγκοσλαβικής ομάδας ήταν τιμωρημένη και για αυτό ο αγώνας είχε γίνει εκεί. Είχαμε ξεκινήσει μιάμιση ώρα πριν την έναρξη του αγώνα 5 άτομα με τα πόδια από το σπίτι ενός φίλου που ήταν σχετικά κοντά στο γήπεδο .Στο δρόμο καθώς προχωρούσαμε ,βλέπουμε μια μεγάλη παρέα σέρβων να βγαίνει από ένα στενό και να περπατάει μπροστά από μας. Κάποια στιγμή και ενώ ήμασταν σε απόσταση μικρότερη των 100 μέτρων από τους σέρβους ο λεύτερης ο γυρολόγος των Βαλκανίων που ήταν και μεγάλο ζιζάνιο μας λέει «σας βλέπω έχετε πάρει κιλά τελευταία και ένα τρεξιματακι το χρειάζεστε»,μέχρι να καταλάβουμε το νόημα τον λεγόμενων του είχε τρέξει δέκα μέτρα πιο μπροστά από μας και φωνάζει δυνατά κάτι στα σέρβικα .Τότε γυρνάνε κάποιοι από την παρέα των σέρβων προς το μέρος μας και κάτι μας λένε σαν να μας έβριζαν ,ο Λευτέρης απαντάει φωνάζοντας και πάλι κάτι ενώ αρχίζει να τρέχει προς τα πίσω , οι υπόλοιποι σαστισμένοι κοιτούσαμε τους σέρβους να έρχονται απειλητικά προς το μέρος μας και τον Λευτέρη τρέχοντας να μας φωνάζει «τρέξτε ρε μαλάκες τι κάθεστε» ,εμείς αρχίζουμε το τρεχαλητό προς τα πίσω, τελευταίος είχε μείνει ο farukπου ήταν άραβας και δεν είχε μπει κανένας στον κόπο να του εξηγήσει τι έγινε. η έδρα της γιουγκοσλαβικής ομάδας ήταν τιμωρημένη και για αυτό ο αγώνας είχε γίνει εκεί.
Είχαμε ξεκινήσει μιάμιση ώρα πριν την έναρξη του αγώνα 5 άτομα με τα πόδια από το σπίτι ενός φίλου που ήταν σχετικά κοντά στο γήπεδο .Στο δρόμο καθώς προχωρούσαμε ,βλέπουμε μια μεγάλη παρέα σέρβων να βγαίνει από ένα στενό και να περπατάει μπροστά από μας.
Κάποια στιγμή και ενώ ήμασταν σε απόσταση μικρότερη των 100 μέτρων από τους σέρβους ο λεύτερης ο γυρολόγος των Βαλκανίων που ήταν και μεγάλο ζιζάνιο μας λέει «σας βλέπω έχετε πάρει κιλά τελευταία και ένα τρεξιματακι το χρειάζεστε»,μέχρι να καταλάβουμε το νόημα τον λεγόμενων του είχε τρέξει δέκα μέτρα πιο μπροστά από μας και φωνάζει δυνατά κάτι στα σέρβικα .Τότε γυρνάνε κάποιοι από την παρέα των σέρβων προς το μέρος μας και κάτι μας λένε σαν να μας έβριζαν ,ο Λευτέρης απαντάει φωνάζοντας και πάλι κάτι ενώ αρχίζει να τρέχει προς τα πίσω , οι υπόλοιποι σαστισμένοι κοιτούσαμε τους σέρβους να έρχονται απειλητικά προς το μέρος μας και τον Λευτέρη τρέχοντας να μας φωνάζει «τρέξτε ρε μαλάκες τι κάθεστε» ,εμείς αρχίζουμε το τρεχαλητό προς τα πίσω, τελευταίος είχε μείνει ο farukπου ήταν άραβας και δεν είχε μπει κανένας στον κόπο να του εξηγήσει τι έγινε.